|
Na2 weken een huis gehad hebbende alsof er een kudde ganzen had gelogeerd[ een lievelingskussen, die al oud is nooit in je wasmachien doen, voor je er zeker van bent dat het omhulsel het inwendige nog kan blijven beschermen ] een heerlijk avondje uit geweest, waardoor ik het echte witte landschap kon bekijken op weg er heen, nog bijkomend van het ene avondje uit, wennend aan het nieuwe werk, werktijden van Wim, die nu al zoveel meer plezier bij deze baan heeft, vooral aan het indelen van mijn eigen dingen van huishoudelijke aard, die zoveel tijd kosten, althans mij dan, ook nog mijn hobbie nooit was en zal worden, dat ik, al aardig in een dipje was gegleden waar ik niet in wil zitten! Waarom zorgen voor morgen, geen mens weet immers wat er morgen komt. Zo spreek ik me dus sinds de veren-regen steeds en steeds weer, in een nu zeer gekuiste versie van bovenstaande zin, in zeer variabele 'gelijkenissen' toe. Zelfs de nachtdienst kon me niet verleiden om die ene nacht waarin ik echt een afleiding vindt waar ik van geniet, achter de computer te kruipen, zodat ik vanuit mijn koptelefoon nu de wijsheid heb hoe je kunt voorkomen dat je tv en/of pc in de fik vliegt , waarom er juist bij een tv gewaarschuwd wordt hem niet stand-by te laten staan ivm brandgevaar [ energie besparing werd niet. genoemd, jammer!] Gelukkig is er meer begrip voor het eens niet aan kunnen dan altijd alles aan kunnen, om me heen. Bra gezien en gesprokenop de verjaardg van Annet, ach, eigenlijk is het niet zo heel moeilijk, het leuke en minder leuke lopen bijna altijd naast elkaar met mensen mee tijdens hun leven, alleen was het ik het niet leuke even heel erg beu. Hoor in op de radio, in het nieuws, net zo plotseling als dat ik zo moest horen dat Wim Rigter niet meer onder ons was, hoorde ik nu dat er een Wim Rigter-schaal prijs is. Geweldig, met Astrid gemaild over wat haalbaar zou kunnen zijn, 'zijn 2 meiden' en zeker zijn kleine meid, mocht nooit vergeten hoe geweldig haar pa was, als pa. maar zeker ook als mens en radioman! Echt TOP ! Nu is het woensdag, mijn moeheid en de hele ratemetamp er om heenis niet weg, dat de winter nu nog even zijn hele dikke staart in maart moet laten zien, maakt me nog steeds niet blij. Geen idee waardoor, misschien een jankbui in delen gisteren, maar vandaag voelde ik me weer Anneke. Gelukkig, want ik begon mezelf wel heel erg te missen! Warme groet uit een nog steeds veel te koud Nederland om voor mij ook maar met wat blijdschap te bedenken uit huis te moeten, al is het maar in en uit de auto, mijn lichaam reageert meteen negatief, maar ikzelf, ik zit weer in lift omhoog, dus warme groet; Anneke
|
rote liefde van haar zoon door het
raam kon zien lopen in 
gigantische klus geklaard en is er goed doorgekomen, lekker de douche opgezocht en in mijn armen lag even later een heel heel mooi,
te vroeg, dat
wel, maar gezond piepklein wondertje, mensen, ik weet het, wetenschappelijk is het allemaal te analyseren, maar dit moment, deze momenten, in augustus hoop ik het weer te ervaren, zijn wonderen........en hoe
jullie dat woordt willen invullen, ach, maakt het uit, het gaat immers om mijn ervaringen in mijn weblog.